Pampedia:Памяркоўная Энцыклапедыя

Материал из Pampedia
Перейти к: навигация, поиск

Вітаем свядомых аматараў беларускай мовы на сайце Pampedia!

нармальный чалавечэскій языкрусский

Што ж такое "Пампедыя"?


"Пампедыя ёсць універсальнае выхаванне ўсяго чалавечага роду. У грэкаў «педыя» азначае навучанне і выхаванне, з дапамогай якіх людзі становяцца культурнымі, а «пам» азначае ўсеагульнасць. Такім чынам, гаворка ідзе пра тое, каб навучаліся ўсе, усяму, усебакова" (Ян Амос Каменскі, мысліцель-гуманіст, педагог, грамадскі дзеяч.) [1]

Ну а яшчэ "Пампедыя" – абрэвіятура "ПАМяркоўнай энцыклаПЕДЫІ" – праект Парціі Памяркоўных Цэнтрыстаў (ППЦ), які ўяўляе сабой архіў лепшых партыйных артыкулаў, а таксама інтэрактыўную энцыклапедыю жыцця ў Квітнеючай. Ад Партыі акрамя архіва ў гэты праект увайшла трасянка, своеасаблівы стыль, а таксама памяркоўнасць. Праект не мае на мэце даць максімальную колькасць ведаў – для гэтага існуюць больш занудныя крыніцы ці хоць тая ж Вікіпедыя. Наша задача – у лёгкай і лаканічнай форме данесці чытачам найбольш цікавую інфармацыю, якае мае непасрэднае дачыненне да жыцця ў Квітнеючай. Магчыма, які-небудзь праніклівы разумнік ужо задаецца лагічным пытаннем:

Нахалеру займацца вынаходніцтвам веласіпеда і напаўняць інтэрнэты новымі высерамі? На самай справе™ аналагічных праектаў на дадзены момант у інтэрнэце няма. Напрыклад, на Вікіпедыі ёсць вельмі інфарматыўны, але даволі панылы партал “Белоруссия” (тут ужо сама назва дае зразумець). Таксама існуюць усялякія змагарскіе сайты з кучай пафасу, ліцьвінства і аднабокай падачай матэрыялу. Хапае і застабільных сайтаў пра Квітнеючую, аўтары якіх, падаецца, вучылі гісторыю па дапаможніках Карамзіна і савецкіх ідэолагаў. Карацей, усё херня: або вельмі нудна і паныла, або аднабока і заангажавана, або ўсё адразу. Па суадносінах стыль/аб’ектыўнасць нядрэнна выглядае група артыкулаў пра Квітнеючую на гэтай вашай Лурцы. Аднак відавочна, што асноўную аўдыторыю Луркі складаюць зусім не жыхары Квітнеючай, таму там адчуваецца грэбліва-насмешлівыя адносіны, характэрныя для імперскіх імбецылаў, якія лічаць сябе нашымі старэйшымі братамі. Але мы на Лурку не крыўдуем, бо там тэксты пра Квітнеючую напісаны не для нас, а для расіян і іншых карыстальнікаў Рунэта. Карацей, не будзем выкручваць вам яйкі: мы вырашылі падсасаць нешта ад той жа Луркі і зрабіць свой уласны сайт, які будзе стварацца жыхарамі Квітнеючай для жыхароў Квітнеючай. Яго вы зараз і чытаеце.

Адрозненні ад Луркі. Па-першае, мы шчыра прызнаемся, што выкарысталі Луркоморье ў якасці ўзору, а па-другое, сама Лурка з'яўляецца падсосам заходняга аналага і не саромеецца ў гэтым прызнавацца. Таму нам памяркоўна, калі раптам хтосьці збіраецца абвінавачваць нас у плагіяце ці неарыгінальнасці. Ды і ўвогуле, тапорны і палеўны плагіят у Квітнеючай – звычайная справа. Галоўным адрозненнем нашага праекта ад аналагаў з'яўляецца вузкая тэматыка – змест артыкулаў павінен быць абавязкова звязаны з нашай краінай. Ну і магчымасць выбраць мову: кананічнай з'яўляецца версія на трасянцы, аднак яна дублюецца на літаратурных рускай і беларускай мовах. Для асабліва сьвядомых удакладнім: версія на тарашкевіцы пакуль не плануецца, але ўсё магчыма.

Бліжэй да справы. “Пампедыя” – энцыклапедыя, створаная з мэтай распавесці аб жыцці ў Квітнеючай інфарматыўна, але лаканічна, зразумела і з гумарам, а самае галоўнае – максімальна аб’ектыўна. Кіруючыся запаветам Капітана Памяркоўнасць, а таксама ідэалам цэнтрызму, праект павінен быць неперадузятым і тру-незалежным. Асабістае меркаванне асобных таварышаў, іх суб’ектыўныя сімпатыі і антыпатыі нам вельмі патрэбны тут нікому не ўсраліся, змест артыкулаў павінен абапірацца толькі на факты і пацвярджацца спасылкамі. У выпадку, калі ісціна дзесьці зусім не побач і тэма артыкула з'яўляецца прадметам ярасных срачаў, трэба адлюстраваць усе існуючыя пункты гледжання, каб чытач мог узвесіць усе аргументы і самастойна выбраць, у што верыць. Дарэчы, гэта той рэдкі выпадак, калі жыхары Квітнеючай змогуць нешта выбраць. Выкарыстоўваць гумар і іншыя займальныя элементы, якія робяць чытанне больш цікавым і вясёлым, ніяк не забараняецца, аднак інфарматыўны бок павінен прэваліраваць над забаўляльным.

Хвілінка агітацыі. Калі канцэпцыя гэтага праекта падаецца вам цікавай і перспектыўнай, жэстачайшэ запрашаем да сумеснай работы. Кожны можа стаць удзельнікам праекта, напісаць і дадаць свой артыкул, унесці праўкі ў чужы матэрыял і, вядома ж, зладзіць срач у абмеркаваннях. Ствараць новы кантэнт можна на любой з трох моў.

УВАГА! Ствараючы кантэнт на беларускай мове, АБАВЯЗКОВА дадавайце пасля назвы "/бел"!


      

Адзін з артыкулаў: Комплекс калгасніка


"Чым адрозніваецца дзяўчына ад вёскі? Дзяўчыну можна выгнаць з вёскі, а вёску з дзяўчыны — ніколі"

Комплекс калгасніка - нацыянальная хвароба асаблівасць карэнных жыхароў Квітнеючай, якую можна ставіць у адзін шэраг з памяркоўнасцю. Выяўляецца ў настойлівым імкненні калгасніка даказаць, што ён не калгаснік, ці наадварот — ў дакучлівай дэманстрацыі калгаснікам таго, што быць калгаснікам вельмі выдатна.

Практыка назіранняў

Комплекс калгасніка першага падтыпу

У першым выпадку праяўляецца і назіраецца пераважна ў студэнтаты. Самы распаўсюджаны прыклад: студэнт прыязджае ў горад з вёскі ці нікому невядомага Мухасранска, так ці інакш сутыкаецца з "гарадскімі" максімум у другім пакаленні і пачынае мімікраваць, то бок прыстасоўвацца да "гарадской" тусоўкі. Студэнт мяняе адзенне, імідж, стыль, тэмы размоваў, а самае галоўнае — родны горад на старонцы ВК, адным словам усё, каб толькі ў натоўпе яго не адрознівалі ад "гарадскіх". У асабліва цяжкіх выпадках пачынае жыць актыўным "гарадскім" жыццём — наведвае ўсялякія мерапрыемствы і тусоўкі, на якія нават мясцовыя ходзяць раз у 100500 гадоў, спрабуе быць ў курсе апошніх местачковых навінаў і тэндэнцый. Але гэта не проста таму, што ён такі актыўны па жыцці, а таму, што хоча стаць "сваім", то бок перастаць быць калгаснікам. Асабліва дастаўляе, калі студэнтата пасля першага курса прыязджае на лета дадому і пачынае назойліва параўноўваць: "а вось у горадзе ёсць куды схадзіць, а тут маркотна; а вось у горадзе заўсёды можна купіць патрэбную рэч, а ў мясцовых крамах ніякага выбару; а вось у горадзе можна проста спакойна пагуляць, а тут абавязкова сустрэнеш знаёмых" і г.д., пры гэтым як бы намякаючы на сваю прыналежнасць да гораду.

Комплекс калгасніка другога падтыпу

Ксюша Дзягелька з Акцябрскага — любіць вёску, стабільнасць і працвітанне. https://youtu.be/eG7Mk0axZfs
Панаехаўшы з вёскі ці Мухасранска, студэнт у кожным зручным ці нязручным выпадку не абмінае магчымасці сказаць, што ён з вёскі ці Мухасранска. Ён усяляк спрабуе падкрэсліваць, што не саромеецца і нават ганарыцца сваім паходжаннем, аднак не трэба быць тонкім псіхолагам, каб зразумець: у бальшыні выпадкаў мы маем справу з комплексам

У шырокім сэнсе

Комплекс калгасніка ў шырокім сэнсе сустракаецца радзей, але ўсё роўна сустракаецца. Ён праяўляецца ў імкненні чалавека стаць сваім у новым атачэнні ў шкоду сваёй індывідуальнасці. Таксама, як і ў вузкім сэнсе, маецца і адваротны бок — актыўная дэманстрацыя нейкіх сваіх асаблівасцяў у спробе даказаць (ў першую чаргу самому сабе), што яны як бы ніколькі не горшыя за мэйнстрым. Ў першым выпадку справа даходзіць да тутэйшасці, калі людзі адмаўляюцца ад сваёй нацыі, называючы сябе, напрыклад, "рускім са знакам якасці", ці этнічным палякам (пры гэтым не ведаючы ні пшэцкай мовы, ні іншых асаблівасцяў), ці яшчэ кім-небудзь. У другім выпадку ідзе актыўны піяр і прасоўванне ўсялякага гаўна, якое як бы мае адносіны да "беларушчыны™", але папулярным (а ў некаторых выпадках нават традыцыйным) не з'яўляецца.

Падобныя з'явы

АХТУНГ! Пасля аварыі на ЧАЭС, многіх людзей з вёсак, якія аказаліся засранымі радыяцыяй, перасялілі ў тым ліку ў гэты ваш Свядомы. Вясковыя жылі кампактна і працягнулі свой быт: на клумбах пад дзевяціпавярхоўкамі разбілі агароды і пасадзілі пладовыя дрэвы; некаторыя нават перавязлі пасекі і г.д. і т.п. Гэта не з'яўляецца прыкладам сіндрома калгасніка.

Калі ў кагосці высокааплачваемая работа ў Свядомым, якая не мае аналагаў ў родным Мухасранску і дазваляе жыць досыць забяспечана — гэта проста прагматызм. Але калі ў наш час людзі з райцэнтраў пруцца ў Свядомы, каб палову заробку аддаваць за з'ёмнае жыллё і харчавацца біч-пакетамі, але пры гэтым быць "сталічным жыхаром" — гэта класічны прыклад сіндрома калгасніка. Просьба не блытаць.

Адносіны ў грамадстве

Наогул, на самой справе™ абсалютнай бальшыні жыхароў Квітнеючай глыбока памяркоўна на паходжанне чалавека і яго папярэдняе месца жыхарства. Болей за тое, непрыкрытае пазёрства і жаданне паказаць сябе не такім, які чалавек ёсць, як раз і выклікаюць адштурхоўваючую і негатыўную рэакцыю. У асабліва сумных выпадках чалавек з сіндромам калгасніка з-за свайго пазёрства можа разарваць сувязь са старымі сябрамі, а новых не знайсці (ці знайсці такіх жа) і апынуцца чужым як сярод сваіх, так і сярод чужых. Таксама варта дадаць, што ў выпадку студэнтаты імкненне быць як усе тлумачыцца і ўзроставымі асаблівасцямі псіхікі.

Прычыны

Натуральна, аналагічныя працэсы (прыезд правінцыялаў у горад і спроба мімікраваць) характэрныя і для іншых краінаў, але Квітнеючая...

(прадалжэніе)

Падзялiцца ВК.png ВКонтакте ФБ.png Facebook Ц.png Telegram